NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
HRABSTWO CLARKE, ALABAMA
Nie.
Nie!
Dzień dobry.
Jesteś jak mój tata?
Super, chodź ze mną.
NUMER 107: SKĄD TA NIEDYSPOZYCJA?
BIONA JEST ODPOWIEDZIALNA?
Nie mogę znaleźć skarpet w ołówki.
Sprawdź na szafce.
Pomożesz mi?
Mamo, pomożesz mi?
Mamo.
Cześć.
Jak się czujesz? Ładna...
Ładna koszulka. Ładny kolor.
Ładne kolory.
Taki jakby kolaż...
- No i... - Dzięki.
Przepraszam.
Dion, Pat już tu jest.
Szukam skarpetek w ołówki.
Uwielbia je.
Jak się czujesz? Między nami wszystko w porządku?
- Jasne. - To dobrze.
- Wszystko gra. - Świetnie.
- Wszystko gra. - No tak...
To dobrze.
Chcę ci coś pokazać.
- Mogę? - Jasne.
- To chyba dane dotyczące zorzy. - Tak.
Chip był w zegarku Marka.
- Dion, pospiesz się. - Szukam skarpetek.
Nie mogę otworzyć wielu z tych plików.
Pewnie użył szyfrowania BIONY.
Odszyfrujesz je tylko ich algorytmem.
Mogę wziąć go do pracy i otworzyć je tam.
Mógłbyś, ale...
Miałeś rację, Mark im nie ufał.
Widziałeś, jak Suzanne patrzyła na Diona.
Tak.
Rozumiem, ale...
Nie chcesz się dowiedzieć?
Chcę, ale nie będę ryzykować.
- Nie biegaj. - Dobrze.
Znalazłem.
Tak jest!
Już prawie gotowy.
- Wszystko gra? - Tak.
Migrena.
Co to migrena?
Koszmarny ból głowy.
Dziadek kiedyś takie miewał.
Przepraszam.
Było tak źle, że...
wyłączaliśmy w domu światła.
Dzięki, Di.
Już mi dobrze.
Pochyl głowę.
Mama robiła takie okłady tacie.
Powinno pomóc.
Spóźnię się, chodźmy.
No dobra.
- Bardzo dziękuję. - Jasne.
Chodźmy.
Pogadamy potem?
- Jasne. - Tylko dwie minuty.
- Nie biegaj. - Już dobrze.
- Dziękuję. - Zawiążę ci buta.
Nie wiem, co robię.
- To dobry gość. - Ale? I podaj mi wstążkę.
To Pat. Nigdy o nim tak nie myślałam.
On tak myślał o tobie.
To dziwne. Był przyjacielem mojego męża.
Podrywało mnie tylu przyjaciół męża,
że straciłam rachubę.
Co w tym złego?
To miły gość, który traktuje cię jak kobietę.
No tak.
No to zabaw się choć trochę.
Skąd wiesz? Może cię zaskoczy?
Nigdy nie wiesz.
Ale jest świetny dla Diona, nie chcę tu namieszać.
Tak czy siak się namieszało.
Jeśli chce cię zaprosić na miłą randkę, to się zgódź.
Zgódź się, mała.
Restauracja,
jakieś przystawki i do tego kolacja.
Mnóstwo deserów
i do tego przystawki.
Mówię ci.
Wszystkie byśmy się przeszły. Ma jakichś przyjaciół?
Przesadziłam? Chyba tak.
Nie ruszaj głową.
Wiesz, że chmury burzowe mogą mieć ponad 6000 metrów?
To jak 67 boisk futbolowych.
Wiedziałem to.
Nie tę część z boiskami, ale...
Burze są super.
Wiesz, co też jest super? Pamiętasz tego lisa z BIONY?
Tego, który kiepsko wyglądał?
Już nic mu nie jest. Wyzdrowiał.
- On ciągle żyje? - Żyje i ma się świetnie.
- Zrobiłeś mu coś? - Prosiłem, żeby wyzdrowiał.
Dotknąłeś go albo...
Dotknąłem szyby.
Bardzo się martwiłem.
Chyba go wyleczyłeś.
Mogę leczyć?
Chyba jeszcze nie wiemy, co potrafisz.
No dobra...
Boli cię głowa?
Nic mi nie będzie.
Baw się dobrze.
- Co robisz? - Leczę twój ból głowy.
Nie, poczekaj...
Dion, przestań, proszę.
Przestań!
- Wszystko gra? - Tak.
Tak. Jesteś dużo większy niż lis.
Na pewno?
- Może zadzwońmy do mamy? - Nie.
- Chciałaby wiedzieć. - Nic mi nie jest.
- Ale... - Muszę lecieć.
No dobra, ale...
SUPER NAUKOWCY PANA FRY
WSZYSTKO MA ZNACZENIE, JAK WY!
Ciągle nie rozumiem.
Zimne i ciepłe powietrze tworzą burzę.
Ale skąd się bierze ciepłe powietrze?
Tłumaczy ci, jak powstają burze, żebyśmy mogli je powstrzymywać.
Mów dalej.
Jeśli ochłodzisz ciepłe powietrze, to burza straci swoją moc, prawda?
- Wtedy mielibyśmy mniej huraganów. - Rozumiem.
Zrobimy pistolet, który strzela zimnym powietrzem.
Pistolet? W szkole?
No dobrze, to nie pistolet.
Gaśnica?
- Tylko większa. - Super pomysł!
Naprawdę?
Chłopak mamy jest mechanikiem. Może nam pomoże?
Zamontujmy ją na plecaku.
O tak.
Dobrze rysujesz.
- Zabójca Burz! - Fajna nazwa.
Wszystko gra?
Kiepsko się czuję.
Pracujcie dalej.
Pójdę z Dionem do pielęgniarki, ale zaraz wracam.
Wstań, proszę.
Zdrowiej szybko.
Wracaj do zdrowia.
Wszystko gra?
W czym mogę pani pomóc?
Cześć.
Zatańczysz dzisiaj? Bo mam świetną kombinację.
Dzisiaj nie dam rady. Mam milion spraw na głowie.
Na przykład?
Praca, Dion
i sprawy osobiste.
Zrób to w innych godzinach niż obiadowe.
- To twój czas, pamiętaj. - Wiem, ale...
Zawsze jest milion spraw.
Zostaw je na 30 minut. Daj sobie tyle czasu.
Do zobaczenia.
Halo?
- Kwame? - Czy mogłabyś być w lepszym momencie?
Przedstawiłem twoje zmiany,
- zgodzili się. - Świetnie.
Weź to do grafika i omów z nim zmiany.
Dion ma gorączkę, muszę go odebrać ze szkoły.
Może zajmę się tym jutro.
Nie.
Muszą dzisiaj dać to do druku.
- Dion jest chory. - Ktoś go odbierze.
Wiesz, że to dla ciebie szansa?
Ubezpieczenie będzie więcej warte,
niż odebranie go dzisiaj.
Spięta jesteś.
Hipochondria z Googla?
Phelps mówi za mnie do moich pacjentów.
Znowu? Coś mu nie pasuje?
Pewnie kilka rzeczy.
Pogadam z nim.
Nie!
Nie możesz się za mnie bić.
To szpital uniwersytecki, musi się czegoś nauczyć.
Skarbie, zdrzemnijmy się i tyle.
Co się dzieje?
Dion jest chory, a ja utknęłam w pracy. Możesz go odebrać?
A twój nowy najlepszy przyjaciel?
- Co? - Pat.
Nie mogę go o to prosić, to skomplikowane.
Przespałaś się z nim.
Nie. Przestań. Możesz odebrać Diona?
Jasne.
Odbierz go i zawieź do domu.
Przyjadę, jak tylko skończę.
Jadę po siostrzeńca.
- Z kim się przespała? - Z nikim.
I to może być problem.
Cześć, Robaczku.
Nie lubię tego uczucia, ciociu Kat.
Spokojnie, zaraz wydobrzejesz.
Dziękuję.
Chodź no tu.
Zmiana planów.
Masz gorączkę.
Co tam?
Naniosłam parę zmian na twój projekt.
Co?
Żartujesz?
Minutka.
KAT: JEDZIEMY NA SOR.
Tu Kat, zostaw wiadomość.
- Tylko... - Ej!
W razie czego dzwoń.
NICOLE, TO WSPANIAŁA PRZYJAŹŃ, ALE...
Za dużo.
MAM NADZIEJĘ, ŻE POROZMAWIAMY. BRAKUJE MI CIEBIE.
MOŻEMY POGADAĆ O ZESZŁEJ NOCY?
Duże czy małe serca?
Duże. Chociaż małe są urocze.
Nie są sexy.
Żadnych emotek.
KOPIUJ
NICOLE
MOŻEMY PO
Nie! Idiota!
NICOLE WARREN
Cześć.
Dion leży właśnie w szpitalu.
Co? Czemu?
Ma gorączkę. Kat miała go odwieźć, ale nie posłuchała.
Rano czuł się dobrze.
Teraz czuje się źle, muszę tam przyjechać zanim go zbadają.
Jeśli się dowiedzą...
- Czego potrzebujesz? - Dobrze.
Jestem 40 minut od szpitala,
ale dopiero wychodzę, a ty jesteś bliżej.
Dobrze, już jadę.
- Widzimy się na miejscu. - Jasne.
- Pani doktor. - Ma gorączkę.
Rzućmy okiem.
Sala 430 jest wolna.
Świetnie, idziemy.
Cześć.
- Co mu jest? - Gorączka.
Dosyć wysoka. Ma też astmę i to chyba nie pomaga.
Chcę go tylko zbadać.
Cześć, pamiętasz mnie? Nazywam się Danielle.
Sprawdź mu płuca, jak się ustabilizuje.
Dzięki.
- Próbuję pomóc. - Wiem, ale...
Rozumiem.
Niech się położy.
Wskakuj.
Ma 40 stopni gorączki.
Ciągle rośnie.
- Te pokoje nie są świeżo po remoncie? - Kryterium ceny...
Mamo.
Gdzie jest mama?
Zaraz tu będzie.
Mamo.
Zanim go zbadam, muszę zbić gorączkę.
Bierz lód.
- Audra, pomożesz mi. - Jasne.
- Dziwnie się czuję. - Wiem, ale jestem tu.
Zaraz ci się poprawi.
Nie patrz na to.
Dobrze?
Najgorsze już za tobą.
Zemdlał?
Odwodnił się.
Kroplówka mu pomoże.
Co do cholery?
Więcej lodu.
Przepraszam.
Przyszedłem do Diona Warrena. Powie mi pani, gdzie leży?
- Pana nazwisko? - Rollins. Pat Rollins.
- Rodzina? - Tak.
Tak.
Przyjacielem rodziny.
Przyjacielem matki.
Jestem jego ojcem chrzestnym.
Sala 430, ale wejść mogą tylko krewni.
Ale...
Proszę siąść w poczekalni.
Wszystko gra?
- Mogę ubrać zegarek? - Jasne.
Proszę.
Muszę pobrać próbkę krwi.
To będzie tylko chwilka.
Nie będzie bolało.
Już dobrze.
Jak ci idzie?
- Już prawie po wszystkim. - Superbohaterowie nie płaczą.
Masz osiem lat, wolno ci płakać.
I proszę, po wszystkim.
Udało ci się.
- Tak? - Rzucisz na to okiem?
Zaraz wracam.
Są beznadziejne, jak to możliwe?
Nie wiem.
Trzy raz powtarzali i to są efekty.
Nic tu nie działa?
Dam to technikom.
Ciociu Kat?
Zaraz wrócę, teraz odpocznij.
- Zostań tutaj, ja to zaniosę. - Na pewno?
- Jasne. - Dziękuję.
- Powinien być z rodziną. - Dziękuję.
Mój brat był świetnym rolnikiem.
Po śmierci żony sam zajmował się całym gospodarstwem.
Przez lata.
Dobrze, że tego nie widzi.
To by go zabiło...
Bardzo mi przykro.
Skąd znała pani Waltera?
Poznaliśmy się na Islandii.
Deszcz meteorów.
Myślałam, że zwariował.
Taki kawał drogi, żeby pooglądać niebo.
Ale potem wrócił
i zaczęło mu sprzyjać szczęście.
Gospodarstwo odżyło.
Jakby Bóg zaczął go w końcu wspierać.
Jak umarł?
Wygląda na to, że w pole uderzyła mała burza.
Wiem, jak działają tornada.
Jeden dom omijają, drugi zmiatają, jak w tej zabawie,
„Chodzi lisek”.
W całym hrabstwie ucierpiał tylko ten dom.
Straciłam brata.
Zniknął.
To był mężczyzna.
W błyskawicach.
Brayden, dość.
- Widziałeś tego mężczyznę? - Powiedziałam dość.
Idź na górę.
Już.
Idź na górę, no już.
Kochałam mojego brata,
ale miał w sobie złego ducha.
Brayden ma to po nim.
Sądzę, że dlatego porwało go tornado.
Nieprawda. To nie tak.
- Brayden, to ty? - Spotkajmy się w ogrodzie na zewnątrz.
Coś się dzieje?
Dr Wallace proszony na kardiologię.
Cześć.
- Nic mu nie jest? - Chyba nie, niedawno przyjechałem.
Chciałem go zobaczyć, ale wpuszczają tylko rodzinę.
Dobrze. Jest Kat?
Tak, cały czas z nim była.
Chyba nie zrobił niczego „super”.
- To dobrze. - Fakt.
- Bardzo ci dziękuję. - Jasne.
Sala jest na końcu korytarza, więc...
- Na końcu? - Tak.
Pogadam z Kat.
- Dziękuję. - Jasne, nie ma sprawy.
Skarbie, już jestem.
- Jestem pod wodą? - Nie.
Wyglądasz na zmęczonego. Zdrzemnij się.
Obudź mnie jutro do szkoły.
Zobaczymy.
Ma dziwną gorączkę, ale jego stan się stabilizuje.
Miał pojechać do domu.
Nie podziękujesz za uratowanie mu życia?
- To niebezpieczne dla reszty ludzi. - Niebezpieczne? Co się niby może stać?
Powiedz, co dokładnie by się stało,
gdybyś nas przed nim nie chroniła?
Mógłby komuś zrobić krzywdę swoimi...
Ciągle bredzisz o supermocach?
Chodź tu.
Próbowałam to ignorować, myślałam, że to nic wielkiego,
ale ty ciągle o tym gadasz.
Bo to prawda.
- Próbowałam ci powiedzieć. - To mi pokaż.
- Skarbie. - Mamo?
Przepraszam cię, ale możesz się podnieść?
Mam iść do szkoły?
Pokaż cioci Kat, co potrafisz.
Pokażesz jej swoje moce?
Mówiłaś, że porwie mnie czarne auto.
Ty to powiedziałaś?
To wyjątkowa sytuacja.
Dobrze?
Musi zobaczyć, co potrafisz, żeby ci pomóc.
Podniesiesz coś?
- Głowa mnie boli. - Musisz spróbować.
Dobrze?
To zastępczy zespół Münchhausena.
Nie pasuje do ciebie.
Zwykle podnosi rzeczy mimowolnie.
- Coś jest nie tak. - To prawda.
Z wami obojgiem.
Ale jemu mogę pomóc.
Co u niego?
Kat mówi, że stan robi się stabilniejszy,
ale ciągle majaczy,
a gorączka nie spada.
- Nie pozwoli, żeby coś mu się stało. - Ona nie wie, z czym ma do czynienia.
A jeśli to moce sprawiają, że choruje? Może to choroba bohaterów?
Nie uczą superimmunologii na studiach.
To chyba moja wina.
Co?
Rano opowiadałem mu o lisie, którego wyleczył.
Stwierdził, że spróbuje mi pomóc
- pozbyć się migreny. - Co?
Powiedziałem, żeby przestał, ale...
Chyba przez to jest chory.
- Czuję się okropnie, przepraszam. - Ale... przecież...
Uleczył lisa i nic mu nie było.
Jestem większy od lisa.
Jeśli to superchoroba,
to pewnie jest sposób, żeby ją odkręcić.
Co mówią komiksy i inne...
Może i tak...
Ty masz to wiedzieć!
Wiesz, że te historie nie są prawdziwe?
Chodzi mi o to...
Mark robił badania na sobie?
Wezmę tę kartę do BIONY, odszyfruję ją i sprawdzę jego wyniki.
A Suzanne? Nie monitoruje serwerów BIONY?
Możemy czekać, ale lekarze pewnie znajdą coś dziwnego.
Przynajmniej ich wyprzedzimy.
Jeśli to moja wina,
jeśli jestem odpowiedzialny za ten bajzel...
daj mi go naprawić.
Proszę.
Dobrze.
Dobrze, świetnie. Życie oddam, żeby go chronić.
Co pani potrafi?
Skarbie, mama już tu jest.
Mama już tu jest, wróć na łóżko.
Dobrze.
Teraz latasz?
A wcześniej?
- Ma 41 stopni gorączki. - Ciągle go diagnozujemy.
Danielle bada krew,
zaraz przyjdą wyniki.
Pobrałaś jego krew?
To normalne.
Nie, nie możesz...
Musisz wziąć tę krew od Danielle.
- Już ją badają. - Zdobądź ją z powrotem.
Nie wyraziłam na to zgody.
Żartujesz?
Musimy robić wszystko, co możemy.
Tak mu nie pomożesz, tylko go narażasz.
Na co?
Na czarne samochody?
Postradałaś...
Co jest?
O Boże, nie.
Co się dzieje, do cholery?
Już dobrze.
On lata.
Co to jest?
Na to nie ma recepty ani diagnozy.
Tysiąc lat medycyny a on lata?
To dziwne.
Wiem, daj sobie chwilę.
O Boże, nie wierzyłam ci.
Mam ci tyle do powiedzenia.
Ja...
- Przepraszam. - Spokojnie.
Nieprawda, musiałaś radzić sobie sama.
A ja chciałam cię zamknąć na obserwacji psychiatrycznej.
- Co? - Nie zrobiłam tego.
Wiesz już, czemu nie powinien być w szpitalu?
Dobrze, przemyślmy to.
Kto wie?
Pat.
I Charlotte, ona też ma moce.
Jest ich więcej?
Nie wiem, ilu. Raczej się kryją.
O Boże, muszę usunąć jego kartę.
Lepiej się zastanów.
Mogą cię zwolnić.
A jak jej nie usunę?
Nie chcę o tym myśleć.
Zostań z nim.
Dam znać po wszystkim.
Cześć.
Wszystko gra?
Nie wróciłeś z gabinetu pielęgniarki.
Kiepsko się czuję i mam gorączkę.
Chyba ze sto stopni.
I chce mi się wymiotować, ale nie mogę.
Gdzie jesteś?
W szpitalu.
- Czemu tak dziwnie brzmisz? - Jonathan?
Pracujemy nad Zabójcą Burz.
Rozmawiałem z Esperanzą.
Ja i...
Ja...
Wracaj do spania.
Tak, idź spać.
My wygramy nagrodę za nasz super pistolet.
To nie jest pistolet.
Ale to moja najlepsza przyjaciółka...
- Muszę to nagrać. - Nie.
Nie wyłączaj.
Ta gorączka przyciągnie uwagę.
Wyciągnijmy go.
Musimy mieć powód.
Chyba nie mamy na to czasu.
Cierpliwości.
Mark, Jezu.
KOPIUJĘ PLIKI DO FOLDERU „OSOBISTE”
- Od kiedy czytasz w myślach? - Od zawsze.
Ale wolałbym robić to, co mój tata.
Sprawiał, że rośliny szybciej rosły.
To on ukrył dom za tym lasem.
Urósł w 10 minut.
Te pnącza to jego sprawka?
Chciał mnie ochronić przed burzą.
Próbował walczyć?
Tak, ale nie dał rady.
Chyba nikt nie da rady.
Na pewno to widziałeś?
Ludzi z deszczu, mężczyznę.
Burza przyszła po tatę.
Albo po mnie.
Dobrze, że cię nie dopadła.
Wolałbym być z nim.
Nie cierpię być tu bez niego.
Powinnam iść.
Ja też.
Co?
- Proszę mnie wziąć. - Nie mogę.
- Musi pani. - Nie mogę, ja już...
Nie mogę.
Kim jest Dion?
Ciągle myśli pani o jakimś Dionie.
Dlatego nie może mnie pani wziąć?
Dion kazał pani mnie tu zostawić?
Brayden, czas na kolację.
Odwiedzę cię, obiecuję.
Kłamiesz.
Już nie wrócisz.
- Brayden, przestań. - Idziesz do Diona.
Nie mogę.
Czemu mu pomagasz?
Czemu nie pomożesz mi?
Nie zostawiaj mnie tutaj! Wracaj!
DION WARREN WYNIKI, RADIOLOGIA
Szukałam cię. Zaraz będę miała jego wyniki.
- Kat? - Tak.
Co się dzieje?
Co ty robisz?
- Masz na to pozwolenie? - Sekunda.
Co ty robisz, do cholery?
Wiem, jak to wygląda, ale zaufaj mi.
- Proszę. - Mam ci zaufać?
Usuwasz kartę swojego bratanka.
Mam to zignorować?
Nie robiłabym tego, gdybym nie musiała.
To dla Nicole i Diona.
Czemu musisz łamać nasze procedury?
Chronię moją rodzinę.
My miałyśmy być rodziną.
To tajemnica,
proszę cię.
- Ty chciałaś ukrywać ten związek. - To co innego.
Ludzie przypisywaliby mi twój sukces, a masz talent.
Czemu stawiasz na szali swoją karierę?
Proszę ostatni raz.
Powiedz mi, o co chodzi.
Zabieram ci tę sprawę.
Powiem o nas zarządowi i przyjmę karę.
Przygotuj się na to samo.
WYNIKI BADANIA KRWI DION WARREN
Ma 42 stopnie, musisz coś zrobić.
Ma półtora raza mniej jodu niż powinien.
- Co to znaczy? - Wiem, jak mu pomóc.
Tylko szybko.
Danielle mnie przyłapała.
- Co mu się dzieje? - Uspokój się.
Idź tam i przyłóż lód.
To nic nie daje.
Lód pomaga, zbija trochę gorączkę.
- Miał być stabilny. - Uspokój się.
- Zaraz przyjdzie ochrona. - Dziękuję.
Sprawdź proszę pacjenta.
- Leży w sali 430. - Oczywiście.
To niemożliwe.
Ten pacjent ma 46 stopni gorączki.
Gorączka krwotoczna?
Nie wiem.
Znalazłem.
- Ona już wie. - Cześć, Pat.
Mark prowadził na sobie badania.
Badał krew, genom, robił tomografie.
- Co to jest? - Obniża poziom jodu.
To go zabije.
Zorza zmieniła skład organizmu Marka.
Miał stale podwyższony jod.
Dion potrzebuje go więcej, nie mniej.
- Mogę to zrobić. - Świetnie.
Podaję jod.
I co teraz?
Mamo?
- Cześć, mamo. - Cześć.
Nie mogę oddychać.
Nie zabij go, ledwo wyzdrowiał.
- Ciocia Kat i Pat? - Cześć, mały.
- Mama? - Robaczku.
- Nie ma już gorączki. - To dobrze.
Musisz pójść ze mną.
To ja powinnam ponieść konsekwencje.
- To tak nie działa. - Nicole.
Jest dobrze.
Szpital zgłosił się do CDC.
Potrzebują placówki na poziomie trzecim.
Gdzie idziesz?
Muszę siku.
Już z tobą idę.
Dam radę sam.
Robię to sam od sześciu lat.
Nie zawsze porządnie.
Ma zegarek, więc będzie dobrze.
- Prawda? - Jasne.
- Umyj ręce. - Sześć lat!
Jak się czuje bohater?
To bardzo...
- miłe uczucie. - I dobrze.
Przepraszam za wczoraj.
- Bo... - Spokojnie.
- To był super dzień. - Wiem.
Dobrze się bawiliśmy i...
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie próbuję wam zastąpić Marka.
Nie potrafiłbym.
Ale...
bardzo mi na was zależy.
No i dobrze nam razem idzie.
Jesteśmy drużyną.
Zanim coś powiesz,
musisz wiedzieć, że...
Nic nie musi się zmieniać.
I tak jesteśmy jak rodzina,
dalej może być tak samo.
Możemy być...
Czymkolwiek, czego potrzebujesz.
Dobrze.
Potrzebuję przyjaciela.
Chodzi o Diona? Wspominał o czymś?
- Wiem, że musi być na pierwszym miejscu... - Nie.
Nie chodzi o Diona ani o czas, po prostu...
Po prostu nie.
Ale to nie znaczy, że cię nie uwielbiam.
- Wszystko rozumiem. - Dion cię uwielbia.
Rozumiem.
Wiesz, znam...
Znam się dobrze z odrzuceniem.
Muszę wyjść, zanim...
Gdzie jest Pat?
Co się stało?
Spokojnie, przemyśli to i zmieni zdanie.
Musiałabym jej wszystko powiedzieć.
A nie mogę.
Przepraszam.
Tak trzeba było.
Idziecie do domu?
Tak.
Chcesz wpaść?
Mam spotkanie z administracją.
Będzie dobrze.
Masz zegarek?
- Umieram z głodu. - Ja też.
Co chcesz zjeść?
Kurczaka z sosem barbecue?
Kurczak i sos barbecue? No dobrze.
No i frytki.
Pani Warren?
Tak.
- Idź na prawo. - Proszę stanąć.
- CDC. - Proszę stać.
- Proszę się uspokoić. - To on.
- Odsunąć się. - Do tyłu.
- Co się dzieje? - Proszę się odsunąć.
- Od mojego syna? - Mamo?
Spokojnie, nic nie rób.
Chłopiec jedzie z nami, to wytyczne CDC.
Będzie odizolowany do czasu,
gdy upewnimy się, że nie jest groźny.
- Załóżcie mu maskę. - Nic mu nie jest.
Spójrzcie na niego.
Nic mu nie jest.
- Nie widzicie tego? - Mamo!
- Nie! - Mamo!
Puszczaj mnie!
Mamo!
Puść mnie!
Nie!
- Mamo! - Puszczaj!
Mamo!
BIONA
Mamo!
Napisy: Jędrzej Kogut